
Joris Diks, Almelo, 1978
Het menselijk aangezicht fascineert mij, deze fascinatie gebruik en verwerk ik in portretten.
Ik laat de verborgen binnenwereld die af en toe doorschemert zien. Zo creeer ik de mogelijkheid er iets langer naar te kunnen kijken.
In werkelijkheid is dit moment van doorschemeren vaak maar een fractie van een seconde en gaat de schoonheid van zo'n moment aan je voorbij.
Soms blijft iets hangen in je gedachten maar kun je niet precies plaatsen wat je opving. Het schijnen te zijn. Het gebeurde vervaagt in een herinnering, een herinnering van twijfel aan de echtheid van dit moment.
Mijn portretten vertellen over deze momenten. Voor, tijdens en na, gelaagd door tijd. Wat zich onder de oppervlakte bevindt komt even boven.